 |
 |
|
รถบรรทุกคันนี้ ขับมานานมาก เวลาผ่านไป ความคิดถึง ก็มากขึ้นตามลำดับ........มากขึ้น..มากขึ้น และมากขึ้น จนเต็มคันรถ..........เลยหลังคาหน้ารถออกมา........ ถึงแม้หนทางจะยาวไกล ฝนจะตก ฟ้าจะร้องหนัก ถึงจะหนัก....... แต่เจ้าของไม่เคยเลย....... ...ที่จะปล่อยให้ความคิดถึง ร่วงหล่นเลยสักความคิดถึง...จนรถบรรทุกคันนี้ ได้มาเจออุโมงค์ ใหญ่ แต่เพดานต่ำ ......แค่ผ่านอุโมงค์ เจ้าของรถ ก็จะได้ไปส่งเอาความคิดถึง อันมหาศาลให้กับ เธอคนนั้น.... แต่อุโมงค์มันต่ำ....ต่ำกว่ากองแห่งความคิดถึง เพียง 1นิ้ว แค่หยิบเอาเศษเสี้ยว ความคิดถึงนั้น.......ออกไป สัก 1 นิ้ว เจ้าของรถก้จะได้เจอเธอคนนั้นดังใจหมาย.......แต่เขาไม่ยอม ไม่ยอมแม้แต่ จะเอาความคิดถึงออกไปสักนิดเดียว เพราะเขารู้ดีว่า มันมีค่ามากแค่ไหน............ หนทางอีกแค่ ระยะทางอุโมงค์......300เมตร..... แต่เขากลับไปไม่ได้...เขาจะทำยังไง...... จะขน 2 รอบหรือ แล้วมันหล่นไประหว่างทางหรือ ไม่??? เพื่อน ๆ ข่วยคิดหน่อยดิ........ ช่วยเขาเอาความคิดถึงไปให้แด่เธอ อันเป็นที่รัก...........โดยไม่เอากองแห่งความคิดถึงออกไป........;-) เฉลย อยู่ข้างล่างน้า.... เขาคนนั้นได้ตัดสินใจที่จะปล่อยยางของรถลงล้อละ 1 นิ้ว ถึงแม้ว่าจะวิ่งช้าลง...... ทำให้ถึงที่หมายช้าขึ้น....... แต่ความมั่นคง...........ที่มีจุดหมายปลายทาง......ถึงแม้ว่า จะใช้เวลานาน....เขาก็พร้อมที่จะเผชิญ......ที่จะรอ จนกว่า เจอเธอ.......ดีกว่าที่จะทิ้งความคิดถึงที่มีต่อ เธอคนนั้นออกไป..ออกไป แม้แต่.........เสี้ยวหนึ่งก็ตาม... |
